بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی

آهنگ اشتیاق دلی درد مند را

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

آزار این رمیده ی سر در کمند را

بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت

اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان

عمریست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم، آنچنان که اگر بینمت به کام

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من

ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت

تو آسمان آبی آرامو روشنی

من چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح

بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب

بیمار خنده های توام ، بیشتر بخند

خورشید آرزوی منی ، گرم تر بتاب

                به روی خاطرات من همیشه ردپای تو

                     اگر چه مانده در دلم سکوت سبز جای تو

                         چقدر خسته می روی از این دیار گریه زا

                             کجا بدون سایه ات ؟ کجا بدون من کجا؟

                                 نگاه سرد و مبهمت به روی پلک های من

                                      قدم نمی زند چرا ؟ نمی رسد به داد تن ؟

                                         همین که حرف می زنی بهانه رنگ می شود

                                             همین که شعر می شوم دل تو سنگ می شود

                                                  شب از گلايه هاي من به سوي روز ميدود

                                                       غروب ميكند دلم؛به پشت كوه ميرود

                                                             نفس نميكشد هوا ؛ قدم نميزند زمين

                                                                   سكوت ميكند غزل بدون تو فقط همين

نظر و امتیاز یادتو نره

متشکرم